Gevangen tussen twee streepjes

“Hij heeft mij gezonden om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken.”

Lucas 4,18 – Derde zondag door het jaar

23u47. ‘Ik wil mijn mama hebben’, hoor ik vanuit haar slaapkamertje klinken. Een warm voorhoofdje en halsje. Koorts. Met in mijn achterhoofd dat haar juf al een tijdje in quarantaine zit, laait er meteen onrust op in mijn hart. Het is wellicht zover. Dat ze er maar niet te veel last van heeft en vlug weer mag genezen. Dat het maar zal lukken om haar toch een fijne 7 of 10 dagen te bezorgen tussen de twee streepjes en vier muren. Dat ik ook wil roepen om mijn mama.

Soms voel ik de zwaarte veel sterker aan dan in het begin van de coronaperiode. Wellicht heeft het zich opgestapeld. In het begin zat iedereen ook heel zichtbaar gevangen. Vandaag zijn er nog steeds zoveel beperkingen die geïncasseerd moeten worden. Maar de maatschappij blijft draaien. Ieder huisje beleeft zijn coronakruisje op een verschillend moment. En dat maakt – voor mij althans – de eenzaamheid groter en de gevangenschap zwaarder.

Spontaan heb ik dan de neiging om tegen dat gevoel te willen vechten. Ik praat mezelf schuld aan, wetende dat er zovele mensen zijn die veel meer dan mij gevangen zitten: in een letterlijk afgesloten plek, in een oorlogsgebied of door hongersnood getroffen land, in een gepijnigde geest, in een pijnlijk lichaam,… Maar al dat ‘vechten tegen’ vraagt alleen nog meer van de zo broodnodige energie.

In de uitgelichte Evangeliezin lees ik een uitnodiging om niet langer te vechten. Om te aanvaarden dat ik inderdaad een beetje gevangen zit, op mijn eigen manier. Om niet zo hard te strijden om me ondanks die beperkingen toch nog vrij te voelen. Om de bevrijding eruit aan Iemand anders over te laten. Om uit te kijken naar een nog niet nader bepaald moment, waarin er terug meer ruimte voor vrijheid zal zijn.

2 gedachtes over “Gevangen tussen twee streepjes

  1. Met God aan onze zijde zijn we nooit gevangen, alleen zit ik soms zo gevangen in mijn eigen denkpatroon dat ik Zijn aanwezigheid niet ervaar of wat negeer. Maar Hij heeft veel geduld en wacht gewoon tot ik weer bij Hem wil en kan thuiskomen en dan komt Hij mij weer tegemoet met wijd open gespreide armen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s