Gedragen

“Dit is mijn lichaam voor jullie. Doe dit telkens opnieuw om mij te gedenken.”

1 Korintiërs 11,25 – Sacramentsdag

“Mag ik op je rug zitten?” Mara-Lea voelt zich te moe om zelf te stappen en hoewel we ook een wandelwagen bij hebben, wil ze liefst van al dicht bij mij zijn. Minstens even graag wil ik dicht bij haar zijn. Maar de dag was ook voor mij al met vermoeidheid begonnen en mijn rug voelde aan als een zwakke plek. Toch was er niks dat me tegenhield om haar verschillende keren te dragen. Bijna automatisch schonk ik haar mijn lichaam. Ik vergat zelfs alle vermoeidheid van zo gauw ze op mijn rug zat, me af en toe een kusje in mijn nek gaf en zo vrolijk werd van alle vlindertjes die om haar heen fladderden nu ze zo hoog zat. Alsof zij het was die mij droeg in plaats van ik haar.

Als mensen geven we onze lichamen zo vaak aan elkaar. Soms onbewust. Andere keren kost het veel meer moeite om de ander op je rug te dragen. Het zijn momenten waarop we onszelf voor mekaar ‘breken’. Het risico bestaat dat we zelf wat gebroken achterblijven. Maar soms ontstaat er ook onverwacht een bijzondere heling dwars door het breken heen. Omdat je je onzichtbaar maar toch voelbaar gedragen voelt.

Wanneer de Kerk vandaag ‘Sacramentszondag’ viert, dan denk ik precies aan dit laatste. In de eucharistie wordt er elke zondag brood ‘gebroken’ ter nagedachtenis van Jezus. Dit ritueel stelt telkens opnieuw aanwezig hoe Jezus zijn lichaam voor de wereld gaf. Maar het wil ook iets doen ervaren van hoe al onze eigen gebrokenheid op zijn rug gedragen wordt. Omdat Hij van ons houdt. Minstens zoveel als ik van Mara-Lea.

4 gedachtes over “Gedragen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s